"Γεννήθηκα με μια μπάλα στα πόδια..."

To paokrevolution απομαγνητοφωνεί την συνέντευξη του Λάζλο Μπόλονι που είναι στον "αέρα" του PAOK WEBTV. Στο πρώτο μέρος ο Λάζλο μιλά για τα δύσκολα χρόνια στην Ρουμανία, για το κομμουνιστικό καθεστώς αλλά και για την ποδοσφαιρική του καριέρα. Είναι απολαυστικός. Διαβάστε τι είπε ο προπονητής του ΠΑΟΚ



Αρχικά αναφέρθηκε στην γενέτειρά του το Τάργκε Μούρες:  "Εκεί γεννήθηκα, εκεί έμαθα, εκεί αγάπησα, εκεί γεννήθηκε η κόρη μου, εκεί έπαιξα ποδόσφαιρο, εκεί πήγα πανεπιστήμιο. Είναι η πόλη μου. Μπορώ βέβαια πλέον να σας πω ότι είμαι ένας Ευρωπαίος πολίτης και το να πάω σπίτι μου πλέον για εμένα σημαίνει να πάω σπίτι μου στην Γαλλία. Αλλά πλέον έρχομαι και στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη επίσης σπίτι μου στη Βουδαπέστη για να δω την μητέρα μου και τον αδελφό μου. Οπότε το πού είναι το σπίτι μου για μένα είναι μια δύσκολη ερώτηση. Σίγουρα η πιο αυθεντική απάντηση είναι πως σπίτι μου είναι το Τάργκε Μούρες η γενέτειρά μου. Πιστεύω βέβαια ότι σε μερικά χρόνια η ζωή μου θα είναι μοιρασμένη στην Γαλλία όπου και ζει η κόρη μου.."
Για το ότι έχει ουγγρική καταγωγή και αν αυτό έκανε τη ζωή του δύσκολη στη Ρουμανία: "Για εμάς τους Ούγγρους από την Ρουμανία τα βασικά προβλήματα είναι δυο. Το πρώτο ήταν ένα κοινό πρόβλημα για όλους. Το κομμουνιστικό σύστημα ήταν ένα πολύ δυνατό και δύσκολο σύστημα για όλους. Το δεύτερο είναι πως εμείς οι Ούγγροι ανήκαμε στην μειονότητα και δεν είναι εύκολο να ανήκεις στην μειονότητα ιδίως όταν το σύστημα είναι κομμουνιστικό...Το να μεγαλώνεις εκείνη την εποχή στη Ρουμανία ήταν ένα καλό σχολείο για την προσαρμοστικότητα. Μετά δούλεψα σκληρά για να μπορώ να προσαρμοστω καλά και βέβαια όσο περνούσε ο καιρός αυτό έγινε πιο εύκολο. Το πιο σημαντικό είναι να μπορείς να δουλεύεις και να νιώθεις καλά με τη δουλειά που κάνεις πάνω σε αυτό που αγαπάς"
Για την ποδοσφαιρική του καριέρα: "Ξέρετε γράφω ένα βιβλίο για τη ζωή μου και προσπαθώ να μην σας τα πω όλα (γελά). Εγώ πιστεύω ότι γεννήθηκα με μια μπάλα στα πόδια. Βέβαια τότε ήμουν μικρός και δε θυμάμαι πολλά (γελά). Αλλά πραγματικά γεννήθηκα για να παίζω ποδόσφαιρο. Οι γονείς μου με υποχρεώσαν να τελειώσεω το πανεπιστήμιο, να μορφωθώ αλλά εγώ είχα πάντα το ποδόσφαιρο στα υπόψη. Είμαι χαρούμενος και περήφανος που έπαιξα στην Εθνική Ομάδα και ελπίζω να έδωσα χαρά στον ρουμανικό λαό γιατί ξέρω ότι και αυτοί μου έδωσαν αρκετά πίσω.. Στη δουλειά μας είμαστε λίγο πολύ όλοι εγωιστές. Εγώ θέλω πάντα να είμαι το νούμερο ένα, να γίνομαι καλύτερος. Αλλά η μεγάλη επιτυχία είναι όταν την μοιράζεσαι με όλους και θα σου δώσω ένα παράδειγμα: όταν πήραμε το Champions League που ήταν και η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα μου (με την Στεάουα) όταν νικήσαμε  και πήγαμε από τη Σεβίλλη πίσω στη Ρουμανία ήμασταν χαρούμενοι και περήφανοι. Όταν φτάσαμε στο Βουκουρέστι και είδαμε 50.000 άτομα να μας περιμένουν  μετά τα μεσάνυχτα, εκεί πραγματικά κατάλαβα τι χαρά δώσαμε σε πολλούς φτωχούς και ταλαιπωρημένους ανθρώπους και αυτό πιστεύω ότι μεγάλωσε την επιτυχία μας. Πιθανώς να μπορούσα να πάω ακόμη καλύτερα ως ποδοσφαιριστής. Όταν σκέφτομαι για παράδειγμα πόσοι άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν επαγγελματίες θα πρέπει να είμαι χαρούμενος για μένα. Σίγουρα δεν συμμετείχα σε ένα Μουντιάλ αλλά με τις εκατό συμμετοχές στην Εθνική  και με 400 συμμετοχές στο ρουμανικό πρωτάθλημα νομίζω ότι πραγματικά πρέπει να "κλαίω" από υπερηφάνεια. Είμαι χαρούμενος λοιπόν. Λένε ότι ήμουν παίκτης με ταλέντο δεν ξέρω αν όμως είχα ταλέντο. Απλά είχα δυνατό αγωνιστικό πνεύμα. Συνεργάστηκα με προπονητές που δεν μου πρόσφεραν τίποτε και με άλλους που μου έδωσαν πολλά"

Θα ακολουθήσει και άλλη ανάρτηση...